İsyanı İnsanlara Olandan

by_scream · Tarih: Mon Dec 18, 2006 12:02 pm Mesaj konusu: İsyanı İnsanlara Olandan

Özenti, gençlik, yaşamak; birilerinin yaptıklarına özenerek nefes almaya devam etmek değildir.
Ya da birilerinin ardından konuşarak toplumda yer edinmek değildir.
Yaşamak; bir insanın ellerinden tutmaktır, ona yardım etmektir.
Her sabah doğan güneşi görmektir onu fark etmektir.
Yaşamak “o” yapmış diye yapmak değildir.
Nefes alıyorsan farklı amaçların olduğunu bilmen için yaşamaktır.
Yaşamak; sokakta acı çeken bir kediyi gördüğünde “aynı ben “ demek değildir.
Acının boyutlarının farkına varıp aslında bu dünyada yaşayan herkesin kendine göre acı çektiğini anlamaktır.
Yaşamak “ben sıkıldım “ artık diyip çekip gitmeyi marifet bilmek değildir, hele ki yaşamak intihar edecek kadar cesareti olmayıp kolunu bacağını kesen insanları affedecek kadar basit değildir.
Bu dünyaya geldik şöyle veya böyle fakir ya da zengin, güçlü ya da çelimsiz her ne şekilde olursa olsun yaşamaya geldik.
Öyleyse nedir bu özenmeler.
Artık öyle iğrençleştiniz ki insanlık vasıflarını taşıyamaz oldunuz.
Neden?
Bir avuç kendini bilmezin ellerindesiniz.
Neden sokaklar cazip gelir ya da neden ayyaş olarak gezmeyi marifet bilirsiniz.
”Geleceğimiz yok” diyorsunuz söyleyin beyni uyuşmuş, ağzı alkol kokan üstü başı yırtık pırtık dolaşarak mı geleceğinizi kuracağınızı zannediyorsunuz?
Bir gelecek için hangi fedakârlıkta bulunuyorsunuz.
Emek nerde?
Nerde çalışmak.
Şimdi söyleyin sokaklarda sürtüp dolaşarak “geleceğimiz yok” diyorsanız oturup bir düşünün bugün ne yaptım diye soran yok deyin ve aslında geleceğimiz yok diyerek başkalarını suçlamayın bu da acizliğinizden başka bir şey değildir ki sizler bunu bile anlamayacak kadar acizsiniz.
Acı ne sizlerin bir günlük sevgilileriniz terk etmeniz kadar basit, ne de bilerek kestiğiniz etinizin yanması kadar kısa.
İnsanların karşısına geçerek “ben acı çekiyorum” demeyin; çünkü acıyı anlamayacak
kadar sarhoşsunuz.
Gözlerinizi zevk bürümüş, marka bürümüş, yalan bürümüş.
O kadar çok yalan söylüyorsunuzki artık gerçeğin ne olduğunu hatırlamıyorsunuz.
O kadar basit arkadaşlıklarınız var ki.
Buna böyle yapanı asarım keserim ama eğer bu kadar çok koruduğunuz kişi size bir yanlış yaparsa “Allah belasını versin onun “ diyecek kadar basitsiniz.
Hayatlarınız öyle basit ki her gün aynı mekânlara gidiyorsunuz, her gün aynı şeyler, düşünün; bir fakire ne yardımınız dokundu.
Üzgün bir arkadaşınızı dinlediniz mi?
Hayatı bu kadar mahvedip niye geldim bu dünyaya demeyin; çünkü bu dünya böyle değildi.
Bu şekilde neslinizi bozan sizin tükenmeyen nefsiniz ve ne yazık ki siz kendinizi terbiye edemiyorsunuz.
İdolleriniz vatanınızı milletinizi koruyan insanlar değil, anneniz babanız değil, işkence etmeyi marifet bilen, uyuşturucu kullanan umutsuz insanlar.
İnsanlar mı tartışılır?
Çok sevdiğim bir büyüğüm olan rahmetli dedemin sözleri ile devam edeceğim.
Akrabalarımızı seçme şansımız yok ama arkadaşlarımızı seçme özgürlüğümüz var.
Lütfen arkadaşlarınız Kadıköy’ün arka sokaklarında sabahtan içmeye başlayıp akşam kafam iyi hayattan bıktım diyerek kolluna bacağına çizik atan intihar etme cesareti bile olmayan özenerek giyinen, özenerek müzik dinleyen sırf olmak için olan insanlar olmasın, çünkü bu şahsiyetsiz insanlar sizlere arkadaş olmak yerine ilerde köstek olacak mahlûklardan başkaları değillerdir.
Bu insanlar alternatif yaşamdan başka bir şey değillerdir.
Bu insanlar hayatın güzelliklerini göremeyecek kadar kör, nefes almanın ne kadar değerli olmadığını anlamayacak kadar aptallardır.
Sizlere sadece bir örnek vereceğim bu özenti insanlar acı çektiklerini zannediyorlar ya ve bunun sonucunda intihara teşebbüs ediyorlar ya bilmiyorlar onların yerinde olmak isteyen kaç tane ölü ruh var.
Başta da söylediğim gibi hayata geldik güçlü ya da güçsüz fark etmez önemli olan bu şansı en iyi şekilde değerlendirmek.
Hayatının anlamını bilip her güne sevgiyle başlayan herkese selamlarımı iletiyorum ancak bunun tam aksine yaşamın hep kötü yönlerinden bakan özenti gençlik size kötü laflar dizileri yazamayacağım sadece umarım doğru yolu bulursunuz ve meleklerin sizi bir kereliğine korumasına izin verirsiniz.
Bilin ki mutluluk öyle bir şey ki, eğer mutluluğu anımsayıp bir işe başlarsanız o işiniz mutlulukla sona erecektir.
Mutlu olmanın iki yolu vardır; isteklerimizi azaltmak veya imkânlarımızı çoğaltmaktır.
Siz bunu hiç denediniz mi ki hayatlarınızın iğrenç olduğunu söyleme cesareti buluyorsunuz?
Ve özel sözlerle bitiriyorum sözlerimi : “Her gün bir yerden göçmek ne iyi, her gün bir yere konmak ne güzel.
Bulanmadan, dolanmadan akmak ne hoş.
Dünle beraber gitti, cancağızım, ne kadar söz varsa düne ait.
Şimdi yeni şeyler söylemek lazım.”