Gelsin hayat bildiği gibi, Ceza’sıyla da...

THe_LooPuS

Haşmet Babaoğlu

Geçen cuma akşamı...

Hâlâ güzel hava, hâlâ tişört üstü montla idare ediliyor.

Böyle akşamlarda Tepebaşı’nı, Tünel Meydanı’nı, Asmalımescit civarını seviyorum. Hem aylardır iple çektiğimiz bir konser var Babylon’da.

O halde ver elini Tepebaşı!..

Tam TRT binasının (eski TÜYAP) önünden geçerken binanın dış cephesini kuşatan kırmızı, mavi şeritlere takılıyor aklım. TRT’nin mavisi bir garip. Ne deniz ve gökyüzü mavisine benziyor ne de laciverdin parıltısını taşıyor. Hele kırmızıyla hiç olmuyor.

Önümüzdeki yıllar bu bölge daha da canlanacak! Şimdi TRT’nin kullandığı binanın da müze ve kültür merkezi yapılacağı söyleniyor.

Pera Palas’ın önünde iniyoruz arabadan.

Ciğerci, çöp şişçi Canım Ciğerim’in yanından kıvrılıyoruz. Kim bulduysa ne güzel bir isim bulmuş, değil mi?

Bir türlü fırsatını bulup da etlerinin, salatalarının tadına bakamadım ama itiraf ediyorum, mekânın sokağa attığı masaların ne zaman yanından geçsem iştahım kabarır, yutkunurum. Yine öyle oluyor.

Derhal Şehbender Sokak’a sapıp Otto’ya giriyoruz. Özgün fakat alçakgönüllü atmosferini seviyorum bu restoran-kafenin.

Yeme, içme; arada sokağa ve masamıza uğrayan eş dost derken vakit geliyor. Hesabı ödeyip çıkıyoruz.

Şehbender Sokak yükünü almış. Herkes dışarda. Ayaküstü muhabbet almış yürümüş. Babylon’dan içeri kapağı atıp üst kata çıkıyoruz.

Sahnede DJ Funky C var. Ortalığı ısıtıyor. Birazdan rap ruhu ve hip hop ritimleri ortama hakim olacak.

Yavaş yavaş doluyor mekân. İçeride sırf yandan çarklı kasketli, XXL tişörtlü, üç beden bol pantolonlu çocuklar var sanıyorsanız, yanılıyorsunuz. Benim gibi yaşını başını almış “normal”ler de özellikle üst katta konuşlanmış durumda.

Önce Kadıköy Acil projesinden gençler çıkıyorlar sahneye. Sözcükler havada isyan bombaları gibi patlayıp etrafa saçılmaya başlıyor.

Onların ardından Ceza geliyor.

“Muson yağmuru yağsın alevinize/sönsün savaşınızın şerefi/o şeref zaten çoktan terk etti o savaşı/*** koktu...”

Eller havaya kalkıyor ve ritimle sallanıyor: “Feyz al/bu gerçek/ korkma sakın, tırsma/geri dönme hâlâ şans var/kim özüne dönüp eleştirebilirse dünyayı/ hepinize iyi akşamlar...”

Alkış, ıslık kıyamet!

Ceza’yı, stilini, adap sahibi küfürbazlığını, uslu öfkesini, melankolik isyanını seviyorum.

Epeydir rap müziği, rap şiirini de seviyorum.

Rap’in hem modern hem de alabildiğine yerli şehir hayatımızın patırtısına ve Türkçenin ses düzenine çok uyduğunu düşünüyorum.

Ceza’nın (asıl adı Bilgin) yeni çıkan Billboard Dergisi’nde “Neyzen Tevfik benim idolümdür” dediğini okudum. Doğrusu hoş, anlamlı bir çağrışım.

Neyse...

Babylon’daki kalabalık yeni albümü “Yerli Plaka”dan şarkılar bekliyor ve çok geçmeden de muradına eriyor.

Bu arada ben de albümün en sevdiğim şarkılarından “Fark var”ı canlı olarak dinleme şansına kavuşuyorum.

Bir ağızdan “fark vaaar!” diye bağırıyorum: “Benimle senin aranda kocaman bir fark var/ kötüyle benim aramda irice bir fark var/fark var iyiyle kötü arasında duran.”

***

Çıkışta bakıyorum; yüzlerde doyuma ulaşmanın, öfkeden sevince geçmiş olmanın ifadesi var.

Gece yarısı olmuş ama Şehbender Sokak’taki canlılık sürüyor. Şehrin kir pas içindeki kaldırımlarının mücevher güzelliğine kavuştuğu saatler bunlar...

Yürüyoruz.

İki saat içinde yüzlerce kişiyle hiç yorulmadan, sıkılmadan, coşkuyla konuşmuş; hepsiyle el skışmış, omuz omuza vermiş gibiyiz. Rap müziğin bir de böyle güzel bir etkisi var.

Ceza’nın yarısı kadar hızlı, tempolu mırıldanmayı becersem, insanı alıp götüren o güzel şarkıyı mırıldanacağım, ama nerede!

Sadece aklımdan geçiriyorum: “Gelsin hayat, bildiği gibi gelsin/işimiz bu yaşamak/unuttum bildiğimi doğarken/umudum ölmeden hatırlamak.”
__________________
_________________

YaLNıZıM ve SeNSiZiM

BU SON DEGİL SAKIN
UNUTMA